Ólöf Nordal framkallar hugsun í verkum sínum með því að varpa ljósi á þversagnir í hugarfari þjóðar sem snerta viðtekinn skilning á menningarverðmætum. Hugsunin leyfir undrun að lifa meðal sýnishorna af ásjónum, sögnum, gripum og söfnum á tvívíðum fleti ljósmyndarinnar. Náttúruleg ónáttúra verkanna gerir hið ómögulega mögulegt og opnar leiðir að annarri sýn og annars konar hugarfari.

Verkin Vaxmyndasafn – Sonur og faðir / Dóttir og faðir / Faðir og sonur, eru samkvæmt Ólöfu innblásin af gamalli sögn um mann sem er á ferð uppi til fjalla. Hann gengur fram á lík ungs manns sem jökullinn hefur skilað eftir langa vist í ísnum. Á meðan maðurinn virðir fyrir sér fullkomlega varðveittan líkamann, rennur það upp fyrir honum að þetta muni vera faðir hans sem týndist á fjöllum þegar hann sjálfur var enn í móðurkviði. Þarna hittast feðgarnir fyrsta sinni – sonurinn fast að sjötugu, faðirinn liðlega tvítugur. Í verkum Ólafar skapar endurheimtin, sem ögrar lögmálum náttúrunnar, truflandi nálægð náins. Mæla má líkindi andlitsdrátta feðga og feðgina, en ókennilegur samruni ásjóna lífs og liðins, setur spurn við hvor fari eða komi á undan, frummyndin eða eftirmyndin?

Einstakir lifandi menn eru steyptir í vax en fáséðir fuglar eru drepnir og stoppaðir upp til að skapa menningar- og náttúrusöguleg verðmæti. Verkið Íslenskt dýrasafn – Geirfugl, samanstendur af tveimur ljósmyndum úr geymslu Náttúrugripasafns Íslands; önnur er af geirfuglinum sem var keyptur af þjóðinni á erlendri grund á sama tíma og handritin komu heim en hin er af listilega skálduðum staðgengli hans sem ger%C